ದೋಸೆ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗು ಇತರೆ

ಪುಟ್ಟಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ

ಇದೇ ತಾನೆ ಊರಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಪುಟ್ಟಿಯು
ತಟ್ಟೆಯನು ತಾ ಮುಂದಿಟ್ಟಾಗ, ದೋಸೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ತಾ ಮುಖ್ಯವೆ ?
ಸೊಂಯ್ಯೆಂದು ಬಿಟ್ಟ ದೋಸೆಯನು ಕಾಯ್ ಚಟ್ನಿಯಲಿ ಅದ್ದಿ
ಅಮ್ಮನು ಪುಟ್ಟಿಯ ಬಾಯ್ಲಿಡಲು,
ಐಸೊ ನೈನ್ ತೌಸೆಂಡಿಗೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚೆಂದ, ತಂತ್ರಜ್ಞ !

ಮೇ ಐದು ೨೦೧೦
ಐದು
ಐದು
ಹತ್ತು
ಈವತ್ತು
ಯಾವತ್ತೂ

ಬೇಗಲ್‍ಏ ತಿನ್‍ಈ ದೋಸೆ

ಕೆಂಪಗೆ ಕಾಯಿಸಿ, ಬೆಣ್ಣೆಯ ಲೇಪಿಸಿ
ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಎಂದೇ ಭ್ರಮಿಸಿ
ಟೋಸ್ಟರ್ ಎಂಬ ಕಾವಲಿಯಿಂದ
ಬೇಗಲ್ ಎಂಬ ಒಣಕಲು ಬನ್ನನು
ಬೇಗನೆ ತೆಗೆದು ಮರೆಯಲಿ ಕುಳಿತು
ಬಾಯ ಚಪ್ಪರಿಸಿರೊ ಮಂಕುದಿಣ್ಣೆಗಳ
ಎಂದನಾ ತಂತ್ರಜ್ಞ

ಟಿಪ್ಪಣಿ: ಬೇಗಲ್ ಎನ್ನುವುದು ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಹೊಂದಿರುವ ಒಣಗಿದ ಖಡಕ್ ಬನ್ನು

Two Words. SPB ROCKS!!

As I close my eyes and hear the jumpy tune of 'Santhoshakke haadu' (Geetha 1983) with its foot thumping rhythm, I see the image of the bearded man in a hurry, the daring Shankar Nag in his dark glasses. When I hear the classic 'elliruve manava kaaduva roopasiye' I can only picture Ananth flying his helicopter over thick forests. If I listen to 'naa haadalu, neevu haada beku' from kalla kulla the picture that comes to mind is that of Sahasa Simha Vishnuvardhan. But still, one key ingredient in all these songs is the voice of perhaps the most versatile and beloved singer SP Balasubramhanyam. SPB or Balu as he is lovingly called is the most successful play back singer in the South Indian film industry. He is definitely the one singer who has given the most popular songs in Kannada film industry. SPB himself has talked about the love he has received from Kannadigas and has shared his love for the Kannada film industry.(See video link at the end) He has given his musical voice to all prominent actors in the Kannada film industry including Dr. Vishnuvardhan, Anant Nag, Shankar Nag, Ambarish, Suresh Heblikar, Srinath, Rajesh, Dwarakish, Narasimha Raju. In the movie Bahaddur Gandu, the song 'gandu endhare gandu, bhoopathi gandu' sung by SPB is picturised on Dr. Raj. So SPB seems to have left his mark across the board in Kannada movies.

Though not classically trained SPB has the talent and the spirit to bring out the most creative musical performance. In fact one of the advantages of his lack of classical background is that it gives him the freedom to be unbound by the framework of classical music.

I had the opportunity to see him live at the Kannada musical night on May 9th at Hayward California. Most of the songs he sang were my favorites. It was somewhat reassuring to see 1200 other people like the same songs as I did and respond they way I would. SPB delivered the program professionally. They did not waste time between songs. SPB would add tidbits about various songs and established an affectionate bond with the crowd. After doing the traditional somber songs, he sang jeeva vene (Hombisilu) the popularity of which is a great symbol of Kannadigas good taste in music. Then SPB chose my favorite "Entha Soundarya nodu" from mathu tappada maga composed by Ilayaraja. The background music (BGM) in this song reminds me of the BGM in nagu naguta nali nali - the ever green PBS song for Dr. Raj from Bangarada Manushya composed by GK Venkatesh. That is not at all surprising since Ilayaraja arranged the music for over 200 Kannada films as an assistant to GKV.

During the program SPB did sing many melodious songs including 'jotheyali jothe jotheyali(Geetha), ‘naguva nayana’ (Pallavi Anu Pallavi). They were all melodious and I thoroughly enjoyed it. But I love SPB for his jovial and cool spirit which he brings into some of his songs. I feel SPB is the only singer who has established a type of singing which is very original and creative. It is not just his musical ability I am talking about here. It is his ability to innovate in singing which is so distinctively SPB. That makes his songs more entertaining. I honestly feel, it is very rare to find a singer who creates his own style, sticks to it and is successful. I feel most of the singers of the current generation are some what normalized. They do not have a very original style of singing. They try to follow in the lines of legends like Rafi or Kishore. Initially SPB was trying to follow in Ghantasaala's footsteps but luckily for us music lovers, he got out of it and established his own domain where he innovated as he desired and people have simply loved it.

There are the classic SPB hits which are so universally appealing that they speak for themselves. I am referring to Neera biTTu (Hombisilu), aakashadinda dharegilidu rambhe , maamaravello , nammora mandara huvve. These songs are a great joy to listen to. Apart from these, for an example of SPB's creativity, listen to this song from Maagiya Kanasu. The song "ellelloo neene, elliruve jaane" I get goose bumps when he says ellellu neene ehE eHe, elliruve jaane ohO ohO". Another good example is 'hema hema. naakondla naaku' (Shubha mangala) Similarly the rustic songs 'notadaage nageya meeti' and 'teranEri ambaradaage" from Parasangada Gende Thimma" set a new trend in Kannada films resulting in songs like “entha marulayya idu”, "kempaadavo ella kempadavo". There are many such examples including those where SPB displays his talent for comedy in songs. "vahare mere murgha' (Sipaayi Ramu), "nammoor nage naanobne jaana' and "barhtale kanasina raani" are a few of the good funny songs.
SPB also has distinguished himself with his unique talent to morph his voice to suit the actor on whom the song is being picturised. In one of his interviews he says that it is easy for him to mould his voice to suite comedic actors because they have a very distinct mannerism and so it makes sense to imitate their voice. In the case of the regular heroes of Indian movies he says he imitates their style of speaking and adopts it in his singing. This explains why SPB's voice seems to suite a wide range of actors. It is worth noting that he does not try to imitate the actor’s voice as much as the rhythm in their speaking.

It was the first time that I saw SPB live and it was a thrilling experience. I was totally in awe at this great talent who at 65 still sings like he sang 30 years ago. How much can we be in awe of a person who still has the spirit to sing jumpy numbers, romantic poems and who can rock the audience and drive them crazy with his ability to sing cool romping numbers. Two songs towards the end of the concert were very well chosen and drove the audience wild and screaming. He gave a small tidbit about Hamslekha and his song about places in Mysore. The audience smelled what was coming and hooted with excitement. And them SPB put the mike near his mouth and belted in a high pitch ‘are yaarri hedarkoLLoru, bedarkolloru’. The voice shot out like an arrow from great depth and went flying and weaving through the audience. Now the audience went wild as SPB rendered this cool song “koorak kukkralli kere wa wa”. The best was the next song, the grand finale “santhoshakke” from Geetha. It was totally cool when he sang “Hai folks. Good evening. Happy mother’s day. Listen to the crowning music from your fabulous Sanjay”. Enough said. I should just let you experience yourself, the joy this song brings(click here to listen).

Here are some video links which you may enjoy. Thanks to those who uploaded these songs. These videos are really a gold mine.

A Japanese fan singing santhoshakke from Geetha

SPB on the love he has received from Kannadigas.

SPB singing kurigalu saar in Mysore Ananth Swamy’s style.

SPB singing DVG’s baduku jataka bandi

SPB and Ajay Warrier singing C Ashwath and Mysore Ananthasamy’s “Jolly baarinalli koothu”.

SPB Live Jotheyli Jothe Jotheyali from Geetha

The awesome song 'naagara holeyo ammale (naagara hole)

elliruve manava kaaduva roopasiye (bayalu daari)

aakashadinda (chandanada gombe)

neera bittu nelada mele (hombisilu)

Audio

tarikere eri mele - one of the best rock song in Kannada (Devara duddu)

click on 'tarikere' and click 'play selected'

naguva nayana (pallavi anupallavi)

koorak kukkralli kere (nenapirali)

yelu male meleri (Jogi)

Indian Movie Stars need to be more media savvy

Sudeep is a well respected actor in the Kannada film industry. His arrival as a lead actor in the movie Sparsha was welcomed by Kannada cine lovers which was looking for some fresh talent. With his good looks and screen presence he has established himself as a dependable star and has also done his stint as a director. Such being the case I was terribly upset when I watched this interview of Sudeep on youtube (click here to watch the interview. It is on a Kannada TV, but they speak a lot of English). I thought he treated the interviewers with total disregard. I could not help conclude that his handling of the interview lacked finesse and professionalism. I have seen other actors fail to impress as individuals, not because they are not good individuals but they stop being themselves and start behaving arrogantly, once they acheive some amount of stardom.

Obviously this interview is a couple of years old and as such Sudeep may have left it behind him. My views are definitely not a personal comment on Sudeep. It is just that this interview is a typical representation of the mentality of many current Indian movie stars which is worth commenting about.

Now let's take some points raised in the interview. When asked about the success of recent hits like 'Mungaru Male' he was much more interested in denying credit to Ganesh the star of the movie than on talking about what led to the movie's success and learning from it. In fact Ganesh did have a great part in the success of Mungaru Male. Sudeep was upset that so much credit is being given to Ganesh for the success of the film. His comparison of Darshan and Ganesh was unwarranted. It sounds totally ridiculous when one movie star puts down another by saying "Darshan is 6 feet tall and Ganesh is juts 3.5 feet. avanelli ivanelli". I hope Sudeep recognises the irony in his view. Doesn't he know that irrespective of physical attributes the hero always beats the life out of the bad guy and his menacing bunch of 20 or more hoodlums armed with longs and machetes. More ironic was his denial of Ganesh's instant stardom with a reference to how much hard work a superstar like Vishnuvardhan had to endure before he was recognized as a star. We have not seen Dr. Rajkumar or Dr. Vishnu behaving like this in an interview. Even though they are from a previous generation, nothing stopped them from being snooty. But I am mindful of the fact that times are different now. Celebrities are in the public view more now than before what with 24 hour TV and Internet. Comparison is futile in such situations. But public life is as much an opportunity to present yourself impressively as it is a risk of revealing one's dirtier side.


The interviewers looked like very enthusiastic kids who were just eager to do a good interview. They asked pertinent questions. But Sudeep's demeanor was as if he was saying "I know what I should do and I know better than you ." They seemed excited to be given this opportunity to interview a star and he could have been encouraging. But he seemed to gain some satisfaction in putting down their views and questions.


I was impressed with the mild tenacity shown by the interviewers. In spite of being brushed aside by a domineering personality they kept pressing him on with their questions. The way the subject reacts to a question reveals a lot even if the subject does not answer the question.


The Indian film stars will do well if they can demonstrate the skills needed to present a professional public persona. I can't help compare this situation with the way the Nicole Kidmans, Tom Cruises and George Clooneys or the Obamas for that matter, charm the interviewer and the audience leaving a favourable impression.

Now that the world's gaze is falling more and more on the so called 'Bollywood' films industry, our stars will do well to learn that presenting oneself in a public forum is much different on the world stage. Self absorbed boorishness is not the way to go. A charming behavior with a touch of gentle humor sounds like a better choice. If they can demonstrate a whiff of intellect that would make them very sought after guests.

For your viewing please here are some links which speak for themselves. I liked the way Shah Rukh Khan handled his interview. He was very impressive with his awareness of the world around him. Thanks to those who have provided this content.

Sudeep's Interview on Kannada TV (But they speak a lot of English)

Aishwarya Rai on Letterman

Shah Rukh Khan on NPR. (Audio only)

You can also search for Aishwarya Rai and Abhishek Bacchan's interview on you tube.

Americadalli Bevu Bella (in Kannada)

ಈ ಬಾರಿ ಏಪ್ರಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋದ ಪ್ರಯುಕ್ತ KKNC ಯುಗಾದಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. Thatskannadaದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ವರದಿಯ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಲೇಖಕ ಪ್ರಭು ಮೂರ್ತಿ ಅವರು ಬರೆದಂತೆ KKNC ಯುಗಾದಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಅದಿನಾಯಕನಿಗೂ ಹಾಗು "ಲ್ಯಾಂಡ್ ಅಫ಼್ ದಿ ಬೇವ್"ಗೂ ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸಿದರಂತೆ. ಈ ಅಚಾತುರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಭು ಅವರು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಇದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲವೆನ್ನುತ್ತ, ಮುದ್ರಾರಕ್ಕಸನತ್ತ ಅನುಮಾನದ ಕಿಡಿ ಹಾರಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಕ್ಷರದ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಇರುವ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಭಯವಾಗಿರಬೇಕು. ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಲಾಗಿ ಈ ತಪ್ಪಿನ ಹಿಂದೆ ಮುದ್ರಾರಕ್ಕಸನ ಕೈವಾಡ ಇರುವುದು ಮನದಟ್ಟಾಯಿತು. ಯುಗಾದಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ land of milk and honey ಉರುಫ಼್ land of the brave ಅರ್ಥಾತ್ good old US of Aಯನ್ನು ಹಾಗೆ ಕರೆಯುವ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆಯೆ "ಲ್ಯಾಂಡ್ ಅಫ಼್ ದಿ ಬೇವ್" ಎಂದು ಕರೆದಿರುವುದು ಒಂದು ಮಾರ್ಮಿಕ ಸಂದೇಶವೇ ಸರಿ. ಇದು ಮುದ್ರಾರಾಕ್ಷಸನ fruedian slip ಅಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?. ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ (ಅನೇಕ ವರುಷಗಳಿಂದ) ಆಚರಿಸಿದ ಫಲವಾಗಿ ನಮ್ಮದು land of bevu bella ಎಂದು ಅರಿತು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. NRIಗಳ ಧ್ವನಿಯಾಗಿರುವ thatskannadaದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಅಡಗಿದ್ದು ಈ ಸತ್ಯ ಈಗ ಹೊರ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ಆ ಗಾಢಾರ್ಥದ ಗುಟ್ಟು ಇಷ್ಟೆ "America is the land of ಬೇವ್ [and ಬೆಲ್]".


ಈ ಗಹನವಾದ ವಾಕ್ಯ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ? ಮೊದಲಿಗೆ land of the ಬೇವ್ ಹೇಗೆ ಬಂತು ನೋಡೋಣ. ಇದು ತೀರ ಸುಲಭದ್ದು. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ’ಲ್ಯಾಂಡ್ ಆಫ಼್ ಮಿಲ್ಕ್ ಎಂಡ್ ಹನಿ’ಯಾದಂತಹ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಇರಲೇಬೇಕಾದ ಒಂದು ಅರ್ಹತೆ ಎಂದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ Stressಉ. ಬೇವು ಈ ಕಹಿ ಸತ್ಯದ ಸಂಕೇತವಿರಬಹುದೆ? ಹಾಲು ಜೇನಿನ ಕಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವುದು ಬೇವಿನ ಹೂರಣವೆ?. ಅಥವಾ ಅಮೇರಿಕಾದ ಸಂಕೇತಗಳಾದ ಕೋಕ್ ಮತ್ತು ಪೆಪ್ಸಿಯಂತೆ ಬೇವ್‌ರೇಜ್‌ನ ಸಂಕೇತವೆ? ರೋಡ್ ರೇಜಿನಂತೆ ಈ ಬೇವ್‌ರೇಜ್ ಅಮೇರಿಕ ನಮಗಿತ್ತ ಬಳುವಳಿ. ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿರುವ ಕರಿಯರು ಈ stressಗೆ ಮಿಕ್ಕವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಯಾರೊ ಸಂಶೋದಕರು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿರುವ ಒಂದು ಅಂಶ. ಈ ಬೇವು, Stress ಅಥವ rageಗೆ ಸಂಕೇತವಿರಬಹುದು ಎಂದೇನೊ ಹೇಳಿದೆವು. ಆದರೆ ಕರಿಯ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಅಂದರೆ ಕರಿBEVRAGEಇಗೂ ನಮ್ಮ ಕರಿಬೇವಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸಬಾರದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮರೆಯಬಾರದು.


ಇನ್ನು ಬೆಲ್‌ಗೆ ಬರೋಣ. ತಕ್ಷಣ ಹೊಳೆಯುವುದು Taco bell.
ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರು - ಘಂಟೆಗೆ ೭ ಡಾಲರ್ ಸಂಪಾದಿಸುವ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ನೂರೈವತ್ತು ಕೇಳುತ್ತಿದ ಕನ್ಸಲ್ಟೆಂಟುಗಳು, ಕಾರಲ್ಲಿ vacation ಹೋಗುವ ಮಂದಿ, ಗ್ಯಾಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್ ಪಂಜಾಬಿಗಳು, ಮೋಟೆಲ್ ಗುಜುರಾತಿಗಳು , ವೀಸ ಸಿಕ್ಕ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು - ಎಲ್ಲ ಹೊಟ್ಟೆಹಸಿವಾದಾಗ ನಿರ್ಯೋಚನೆಯಿಂದ ನುಗ್ಗುವುದು TACO Bellಗೇನೆ. ತಿನ್ನುವುದು ಅದೇ Seven layered burritoವನ್ನು. ತಿನ್ನಲು ಏನೊ ಖಾರವಾಗಿ ಸಿಗುತಲ್ಲ - ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ಮೆಕ್ಸಿಕೊದ ಪದ್ದತಿಯ ಅಡುಗೆಯಾದರು - TACO BELL ಅಮೆರಿಕದ ಜೀವನದ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಏಳೆ.

ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಬೆಲ್ ಎಂದರೆ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾದ ಓಡೆದ ಲಿಬರ್ಟಿ ಬೆಲ್ಲ್.1776 ಜುಲೈ ೮ರಂದು ಅಮೇರಿಕ ತನ್ನ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಬಂದು ಕೇಳಲು, ತನ್ನ ಜನತೆಗೆ ಈ ಘಂಟೆಯನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿ ಕರೆ ನೀಡಿತಂತೆ. ಅದೇಕೆ ಓಡೆಯಿತು ಎನುವುದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ.

೭೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ದಿಯಲ್ಲಿದ ಬೆಲ್‌ಬಾಟಮ್ ಸಹ ಅಮೇರಿಕದ ಕೊಡುಗೆ. ಅಮೇರಿಕ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಹಾಲಿವುಡ್ ಮರೆಯಲಾಗುವುದೆ? ಹಾಲಿವುಡ್‌ನ ತಾರೆಗಳು ವಾಸ ಮಾಡುವುದು ಎಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಲ್ಲ! ಬೇವರ್ಲಿ ಹಿಲ್ಲ್ಸ್ ಮತ್ತು ಬೆಲ್ ಏರ್. ಓಹೊ! ಹಾಗಾದರೆ ಹಾಲಿವುಡ್ ಎನ್ನುವುದು ಬೇವ್ ಮತ್ತು ಬೆಲ್ ಮೇಳೈಸಿರುವ ಜಾಗ. ಇನ್ನು ಈ ಸಿಲಿಕಾನ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ಎಲ್ಲರದೂ ಒಂದೇ ಗೋಳು. ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ. ಹಗಲು, ರಾತ್ರಿ ಹಾಗು ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ - ಗಂಟೆ ಗಟ್ಟಳೆ ಕೆಲಸ. ಗಂಟೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಶ್ ಪದ ಗೊತ್ತಲ್ಲ - ಬೆಲ್. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಳೆ ಕೆಲಸದಿಂದ ಮತ್ತೆ stressಉ. ಅದೆ ಬೆಲ್, ಅದೇ ಬೇವು. ಈ ರೀತಿ ಹೊರಳಿ ಹೊರಳಿ ಬೇವ್ ಮತ್ತು ಬೆಲ್ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಕಾಣಲು ಸಿಗುವುದು - only in america -the land of bev and bel.
(This article was first printed in Swarnasetu 2005)

Cut Saar and Ganji - A generic recipe

Before the recipe

So! why dont I start this blog post with a technique which comes highly recommended by speech coaches all over the world. Off course when I say world I mean America. It is not the world whose countries have formed that thing called UN. The technique of course is to 'Start your speech with a joke'. Once you have the audience relieved of their apprehensions of your lack of sense of humor you can get into your really serious drivel. By the time the audience realize that the initial promise was only a bait and switch technique you will have finished your speech and you can heave a sigh of relief now.

So I need a joke. Let's see. When I was in India this joke was being told sickeningly forever as if it were a new joke. More sickening was to see at least 90% of the audience laugh at this stale joke. People seem to have a knack for forgetting jokes. Oops! I have slipped a bit in using this technique since after about more than 150 words I still have not told the joke. So the effectiveness of my rant today is not guaranteed. If you do not use the trick in the way it is intended to be used, don't blame the creators if it fails. It is guaranteed only if it is the first thing you say. The only thing you are allowed to say before the joke is perhaps "LET ME START MY SPEECH WITH A JOKE". I am now worried because I have passed almost 2 paragraphs without getting to the goddamn joke. If you are still reading, either you are waiting for the joke or the joke was after all not needed to be the first thing at the beginning to hold your interest. ( not sure if it makes any difference that you are a reader and not a listener)

Now since I have lost the element of surprise I must warn you that the joke is pretty lame. I believe I already said that. So why don't we hold off on the joke... no lets get it out of the way. The joke is timely because the cold virus has touched the Silicon Valley including yours truly. I have been suffering from this disgusting cold for more than 11 days. After the third day I was deceived into thinking it had subsided, only to be blind sided with a knockout fever the same night. Things got slightly better after the 8th and 9th day. However, just when I thought the cold had given up and the game was over for it, I had to content with a stodgy rear gaurd resistance by the tail enders cough and headache on the 10th and 11th day. They carried the night 'not-out' and are playing for a draw today.

The joke is "Don't take medicine for common cold. It will go by itself after 7 days. But if you take medicines it will be gone quickly in just one week". I had warned you that this was not funny.

As was well established before now, last night I was facing a gritty onslaught by cough and head ache. On Face book I posted this blurb for my upcoming recipe for Cut saar-anna also referred to as daal rice, rasam rice by other similarly sick compatriots from India.

Here is the teaser "Steaming hot daal rice with the consistency of soup, generous sprinkling of grated green chilli, hing, jeera and mustard seasoning, salt a bit on the higher side. What does that say to you? To me it says 'wake up, you sick, coughing, on-and-off fevered, fellow'.

This blurb generated such excitement (along with some sympathy) I decided to put down my recipe for Cut Saar. The word Cut is used only to produce the Kannada sound kuT It does not mean anything.

Recipe for Cut Saar
Ingredients:

• 2 cups of (Ravi) rice
• 2 cups of Toor Daal
• Half a jalapeno, which is a fat Mexican chili which has a strong flavor of Indian Chili but is not as spicy. This is ideal for making menasina kayi bonda. Cut the jalapeno into 1/2 inch pieces so that you can separate them from your soup. Or chop it smaller if you enjoy eating them in the soup
• Half a spoon of Jeerige (jeera/cumin)
• Half a spoon of black mustard seeds
• 4 curry leaves
• 1/2 an inch of ginger - minced
• 1/2 spoon salt (3/4 if you like salty)
• 2 spoons of ghee or butter
• 11 cups of water. (the water needs to be split between Rice and Daal).
• 2 tablets of Extra Strength Tylenol or similar generic.
• Steam cooker gas stove, tongs, a pan big enough to make daal

Procedure:

1. Take 2 extra strength Tylenol with 1 cup of water. Don't drink too much water. You need to save water for the rice and daal. Also better to avoid a bio break.
   
2. Bake 2 cups of rice with 8 cups of water to make it soupy in a steam cooker.
   
3. Bake 2 cups of toor daal in 4 cups water in a steam cooker. The daal is expected to be not too watery.
   
4. At this point you should have run out of water (in your water container of course) . Else you did something wrong. Retrace your steps.
5. Wait for the daal and rice to be done (indicated by 3 whistles on your steam cooker followed by 15 minutes of cooling period)
   
6. Heat 2 spoons of ghee or butter in the pan in which you plan to make the daal. Don't use a small bandley (small frying pan). It means you have one more dish to wash.
   
7. When ghee/butter melts add a pinch of hing, half a spoon of black mustard seeds and the chopped curry leaves.
8. When mustard seeds pop add 1/2 spoon of jeera. Now you should be careful not to over roast the jeerige. So IMMEDIATELY after 10secs,
   
9. dump daal into it.
   
10. Add the minced Ginger to the daal.
11. Add 1/2 a spoon salt. Boil for 5 min. Now turn off the stove
12. Mix 2 measures of the above daal to one of measure of rice (assuming you remembered to cook it).
    
13. When nobody is looking use your hands to mix the rice and daal
    
14. It should have the consistency of a soup.
15. Eat hot. ( Instead of 'Serve hot' as suggested by traditional recipe writers)
16. To eat (or drink) use a soup bowl and a deep round spoon like they have in Chinese restaurants in India.

Recipe for Ganji

1. It is very simple to make Ganji (or GnajooTa) from the same recipe.
   
2. Skip making the daal. Cook 2 cups of rice with 8 cups of water.
   
3. Add the seasoning to the rice. A minor update here. After you add the seasoning to the rice, you need to add the ginger and boil the Ganji for about 4 minutes after
   

Review of Dr, U.R Ananthamurthy's novel Bharathipura (in Kannada)

Click here to read my English article about the book ananta mukhada murthy
(UR Ananthamurthy - A Multifaceted Icon) here

ಆದರ್ಶವಾದಿಗೆ ಭಾರತಿಪುರದಲ್ಲಿ ಸವಾಲುಗಳು
ಮಧು ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ

ಈ ನನ್ನ ಲೇಖನ ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡದ್ದು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ. ಅನಂತಮುಖದಮೂರ್ತಿ: ೨೦೦೯. ಸಂಪಾದಕರು: ಅಹಿತಾನಲ (ನಾಗ ಐತಾಳ). ಪ್ರಕಾಶಕರು: ಸಾಹಿತ್ಯಾಂಜಲಿ, ಕ್ಯಾಲಿಫೊರ್ನಿಯ ಮತ್ತು ಅಭಿನವ, ಬೆಂಗಳೂರು.

ಹೊರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಸೇರಿದಾಗ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಏನೇನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಯೂ ಕೂಡ ಹೇಗೆ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಕಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬರುವುದು ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಯ ಸ್ಥಿತಿ. ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬರುವುದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಮಿತ್ರರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸದೆ ಇದ್ದ ಈ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟ ದುಃಖಗಳು. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಈ ವಿಷಯಗಳ ಸುತ್ತ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ, ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿಯ ಭ್ರಷ್ಟತೆ, ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆಧುನಿಕತೆ, ಜನರಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಪೌರ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ ದಮನ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಕಾಳಜಿಗಳು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಚಾರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಅಗಲಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಬದಿಯ ಅಂಗಡಿ ಮನೆಗಳನ್ನು ಒಡೆಯಬೇಕು. ಆ ಅಸ್ತಿಯ ಮಾಲಿಕರಿಗೆ ಅಂದಿನ ಬೆಲೆಗನುಸಾರವಾಗಿ ಪರಿಹಾರ ಧನ ನೀಡುವುಷ್ಟೇ ಸಮಾಜ ಹಾಗು ಸರಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯ - ಎಂದೆಲ್ಲ ಸಲಹೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಅದೂ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ? ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ನವ ಶ್ರೀಮಂತರುಗಳು ಕಾರಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವಾಗ ತೊಂದರೆಯಾಗದಿರಲಿ ಎಂದು. ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಮೇಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಭಾರತದ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗದ ಜನರಿಗೆ ಇವಾವುದೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಅಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಎರಡು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟ ಮತ್ತು ಅವರ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನದ ಬೆಳೆವಣಿಗೆ. ಈ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಯು. ಆರ್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಭಾರತಿಪುರ ಕಾದಂಬರಿಯು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಥಾನಾಯಕ ಜಗನ್ನಾಥ ಶ್ರೀಮಂತ ಜಮೀನುದಾರರ ಪುತ್ರ. ಬಹುಶಃ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಅಗ್ರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೀಮಂತ ಮನೆತನದ ವಾರಸುದಾರ. ಎಲ್ಲರು ಈತನನ್ನು ಬಹಳ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಆದರಗಳಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಈತ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ ಲಂಡನ್ನಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಉದಾರವಾದಿಯಾದ ಜಗನ್ನಾಥ ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಅನುಭಗಳಲ್ಲೂ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ಎಂಬ ಸ್ಥಳಿಯ ಹೆಣ್ಣೊಂದಿಗೆ ಇವನ ಸಂಬಂಧವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಗುಜುರಾತಿ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟೀಷ್ ತಾಯಿಯ ಮಗಳಾದ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಉಳ್ಳವಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಗಾಢವಾದ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆದು ಅವಳು ಜಗನ್ನಾಥನ ಅಂತರಾಳವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೆಳತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನವನೆ ಆದ ಚಂದರ್ ಎಂಬ ಸ್ಫರ್ಧಿಯೂ ಮಾರ್ಗರೇಟಳ ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಂಚುಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇವನಾದರೋ ಜಗನ್ನಾಥನ ಪ್ರಕಾರ ಒಬ್ಬ ಹಿಪ್ಪೊಕ್ರೇಟ್. ಈ ಮೂವರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಫಿಲಾಸಫಿ, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಇಂಟಲೆಕ್ಚುವಲ್ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತ ಚರ್ಚಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ಜಗನ್ನಾಥನಲ್ಲಿ ಉತ್ಕಟವಾದ ಒಂದು ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ ಜಗನ್ನಾಥನು ತಾನು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾದ ಮಾನವನಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು. ತನ್ನ ಪೊರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳಚಿ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸತ್ವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು. ಇದಾದ ಕೂಡಲೆ ಜಗನ್ನಾಥ ದೃಢ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಗಂಟುಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಭಾರತಿಪುರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾನೆ. ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲೆ ಉಳಿಯುವ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ಕಥೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ - ಜಗನ್ನಾಥನ ನೆನಪಿನ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಜಗನ್ನಾಥ ಅವಳಿಗೆ ಬರೆಯುವ ಪತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ.

ಭಾರತಿಪುರದ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂತಹುದೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ತಟಸ್ಥವಾದ ಸಮಾಜ. ಪಟ್ಟಣದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಆಧಾರ ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಂಜುನಾಥನ ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಅದರ ಮಹಿಮೆಯ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷ. ಭಾರತಿಪುರದ ಮೇಲೆ ಮಂಜುನಾಥನ ಮಹಿಮೆಯ ಹಿಡಿತ ಪ್ರಭಲವಾದುದು. ಮಂಜುನಾಥನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಭೂತರಾಯ ಎಂಬ ಗ್ರಾಮ್ಯ ದೇವತೆಯು ಜನರ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಹಿಡಿತವಿಟ್ಟುರುತ್ತದೆ. ಭೂತರಾಯನು ಒಬ್ಬ ಮಾನವನ ಮೇಲೆ ಆವಾಹನೆಯಾಗುವ ಮೂಲಕ ಜನರಿಗೆ ಆಗಾಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಈತ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರು ಈತನ ಎದುರು ಬಂದರೆ ರಕ್ತ ಕಾರಿ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಜನರು ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮಂಜುನಾಥನ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಭೂತರಾಯನ ಭಯದಿಂದ ಜನರು ಸಜ್ಜನರಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಭಾರತಿಪುರದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ನಂಬಿಕೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಂಜುನಾಥ-ಭೂತರಾಯರ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಕುಂದು-ಕಳಂಕ ಬರದಂತೆ ಕಾಪಾಡುವುದು ಭಾರತಿಪುರದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.

ತನ್ನ ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಜಗನ್ನಾಥನ ಉದ್ದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡೇ ಇನ್ನೊಂದು ಉದ್ದೇಶವೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಎಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಹಿಲೆಯನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಿ ಹರಿಜನರನ್ನು ತುಳಿತದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದು ಜಗನ್ನಾಥನ ಉದ್ದೇಶ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಸಹ ದಲಿತರ ಮೇಲೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಂಜುನಾಥನ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಇವರು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದ ದಲಿತರು, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾವಿಲ್ಲದೆ ಈ ಹೀನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಇಲ್ಲದೇ ಭಾಗಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಂಜುನಾಥ-ಭೂತರಾಯರ ಜೋಡಿ ಮಹಿಮೆಯು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಜಗನ್ನಾಥನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಹೊಲೆಯರಿಗೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವಿರೋದಿಸಿದರೆ ತಮಗೆ ಕೇಡು ಉಂಟಾಗುವುದು ಎಂಬ ಮುಗ್ಧ ನಂಬಿಕೆ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಜಗನ್ನಾಥನು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಮಂಜುನಾಥನ ಪ್ರಭಲವಾದ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜ ತನ್ನಲ್ಲಿಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಮಾಜ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಲಿತರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉತ್ತಮ ಗೊಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿರುವ ಸಂಕೋಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಬೇಕಾದರೆ, ದಲಿತರು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಸಧ್ಯದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಬೇಕು - ಹೊಲೆಯರು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದು ಜಗನ್ನಾಥನ ಉದ್ದೇಶ.

ಭಾರತಿಪುರವು ಭಾರತದ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅನೇಕ ವಿಧದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಅಡಿಕೆ ತೋಟವೇ ಮೊದಲಾದ ಕೃಷಿಕ ಜೀವನವಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಹೊಲಸು, ಮಾಲಿನ್ಯ ಊರ ತುಂಬ ಇದ್ದು, ಇದು ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರವೆ? ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಒಂದು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಪುರಾಣ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಲೇಖನಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬಹಳ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಹುದು. ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ ವಿಶ್ವದ ಅನೇಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಪರಿಸರ ಹಾಗು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಪೂರ್ವ ಪಶ್ಚಿಮಗಳ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಘರ್ಷಿಸುವಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಇತರ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವಂತೆ ಕಾಮದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಪಾತ್ರಗಳು, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಹರಿಜನರು ಮತ್ತು ದಲಿತರು ಶೋಷಣೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ದಲಿತನೊಬ್ಬನು ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಹೆಣ್ಣೊಂದಿಗೆ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಧ ಹೊಂದುವುದು ಒಂದು ಪ್ರಭಲವಾದ ಸಂಕೆತದಂತೆ ಬಳಸಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇವೆ. ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಅವರ ‘ದಿವ್ಯ’, ಲಂಕೇಶರ ‘ಸಂಕ್ರಾಂತಿ’ ಮತ್ತು ಕಂಬಾರರ ‘ಜೋಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ’ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಹೆಣ್ಣು ದಲಿತನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳುವುದರ ಮೂಲಕ ದಲಿತನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನ ಬೆಳೆಸಲು ಕಾರಣಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಂತೆಯೆ ಭಾರತಿಪುರದಲ್ಲೂ ಸಹ ಅಂತಹ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಇತರ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೂ ಲೈಂಗಿಕತೆ ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಂತೆ ಇರುವುದು ಗಮನಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಪತ್ತೆದಾರಿ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ಸಿಗುವ ಶೃಂಗಾರ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿ ಉಂಟುಮಾಡಲು ಬಳಸುವ ತಂತ್ರದಂತಿದೆ. ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಈ ಕಥೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಯಾವುದೆ ಮುಚ್ಚು ಮರೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ ಕಾಮಾತುರತೆಯನ್ನು ಬಚ್ಚಿಡದೆ ಹೊರಗೆ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ಒಂದು ತೊಂದರೆ ಎಂದರೆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ ಆಗಿರುವುದು. ಸ್ವತಃ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದ ಜಗನ್ನಾಥನಂತವರು ಇರುತ್ತಾರೊ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಸುಳಿಯದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಜಗನ್ನಾಥನಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಆದರ್ಶ ಮತ್ತು ತತ್ವಗಳು ಕಸಿವಿಸಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವನಲ್ಲಿ ಆ ರೀತಿಯ ಮನೋಭಾವ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಿತು ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಊರಿನ ಅತ್ಯಧಿಕ ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಇಡೀ ಊರಿನ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾದವನೂ ಆದ ಜಗನ್ನಾಥನಿಗೆ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲು ಬಲವಾದ ಪ್ರೇರಣೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಭಾವನೆ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಆತ ತನ್ನ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧನಾಗುವುದು ಸಹಜವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸ್ಪುರದ್ರೂಪಿ ಹಣವಂತ ಯುವಕ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾಣುವ ಸಂಸಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಿದ್ಧಾಗುತ್ತಾನೆ? ಇಡೀ ಊರೆ ನಂಬಿರುವ ಮಂಜುನಾಥನನ್ನೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸುವಂತಹ ಆದರ್ಶವಾದಿಯೆ? ಮಹಿಮೆಯಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ ಮಂಜುನಾಥನಿಂದಲೇ ಊರಿನ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿಂತಿರುವುದು. ಹರಿಜನರು ದೇವಸ್ಥಾನ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಮಂಜುನಾಥನ ಮಹಿಮೆಗೆ ಕುಂದು ಬಂದರೆ ಊರಿನ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು ಬಂದಂತೆ. ಆದರೂ ಬಹುಜನರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವರ್ಗದ ತೊಂದರೆಗಳು ಗೌಣವಾಗುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಕ್ರಾಂತಿ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ತುಳಿಸಿಕೊಂಡ ದಲಿತರ ನಡುವಿನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇದನ್ನು ನಂಬಲು ಸುಲಭವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದ ಸುಧಾರಣೆಯುಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯವರ ಕೊಡುಗೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು ಎನ್ನುವ ಅರಿವಿದೆ. ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ರಾಜ ರಾಂಮೋಹನ್ ರಾಯ್ ಇಂತಹ ಮಹನಿಯರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು.

ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಸ್ವತಃ ಸಮಾಜದ ಹುಳುಕನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಸಮಾಜವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸುವ ಚಿಂತನೆ ಉಳ್ಳವರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅವರ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಜಗನ್ನಾಥನಂಥ ಆದರ್ಶವಾದಿ ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ಸಹಜವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಬಹುಜನರಿಗೆ ಅಹಿತಕರ ಎನಿಸುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೊರ ಚೆಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದು ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಗುಣ. ಹೀಗಾಗಿ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಜಗನ್ನಾಥ ನಿಜವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಂಡಿರಬಹುದು.

ಭಾರತಿಪುರದಲ್ಲಿ ಜಗನ್ನಾಥನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಈ ಘರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪುರೋಹಿತರು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾದ ಪ್ರಭುಗಳು ಒಂದು ಪಂಗಡವಾಗಿ ಜಗನ್ನಾಥನ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ತೊಡಕುಂಟುಮಾಡುವುದು ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರಿ ಮನೋಭಾವದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಹೇಗೆ ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಜಾತೀಯತೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮಾಜ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಕುಟಿಲತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಮಾನವೀಯ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಜಾಡಿಸಿ ಹೊರಹಾಕುವ ಆಂತರಿಕ ಘರ್ಷಣೆಯೂ ಆಗಿದೆ.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ನಡುವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಶ್ರೀಪತಿ ರಾಯರು ಒಬ್ಬ ಗಾಂಧೀವಾದಿಯಾಗಿ ಒಬ್ಬ ರಿಯಲಿಸ್ಟ್ ಆಗಿಯೂ ಬದುಕುವುದು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ. ಜಗನ್ನಾಥನ ಧ್ಯೇಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದರೂ ಆ ದ್ಯೇಯಗಳು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ದೂರವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಂಡೇ ಆವನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಶ್ರೀಪತಿರಾಯರಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಜಾತಿಪದ್ದತಿಯ ವಿರುದ್ದ ಹೋರಾಡಲು ಪಣ ತೊಟ್ಟಿರುವ ಶ್ರೀಪತಿ ರಾಯರೇ ಲಿಂಗಾಯಿತರು ಮತ್ತು ಗೌಡರು ಜಾತಿಯತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ತಾವೆ ಜಾತೀಯ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಕಾಣಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಆ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಸ್ವತಃ ದಲಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಆತನು ತನ್ನ ಜನರ ಹಿತಕಾಪಾಡದೆ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯವರ ಜೊತೆಗೂಡಿ ತನ್ನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಮೇಲ್ಜಾತಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಘರ್ಷಣೆಯ ನಿಲುವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಈತ ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೆ ತೊರೆದು ತನ್ನ ಜನರನ್ನೆ ದೂಷಿಸುತ್ತ ಆತ್ಮನಿಂದನೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ್ವೇಶ ತೋರಿಸುವುದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವ ಸವಾಲುಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸಿದ ಪಾತ್ರ ಪುರಾಣಿಕರದ್ದು. ಈತನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಭದ್ರಕೋಟೆಯಂತಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ತಮ್ಮನ್ನೆ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು, ರೇಡಿಯೋ ಮೂಲಕ ಹೊರದೇಶದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಖಯಾಲಿ. ಬರಿ ಸಮಾಜದ ಹುಳುಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಉಡಾಫೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಬಾಳುವ ಈತ ವಿಪರೀತದ ವಾದಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನಾಗದೆ ತಟಸ್ಥವಾಗಿದ್ದುಬಿಡುವುದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಎಲೈಟಿಸ್ಟ್ ವರ್ಗದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿದೆ. ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ ಜಗನ್ನಾಥ ತನ್ನ ಸಮಾಜ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಡವಿದಾಗ ಅವನು ಆಶಿಸುವುದು ಪುರಾಣಿಕರ ಸಹವಾಸ. ಜಗನ್ನಾಥ ಆದರ್ಶದ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಮಧ್ಯ ಸೇವಿಸುತ್ತ ಅದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಕು ಎನಿಸುವುದು ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಪೂರ್ಣವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಜಗನ್ನಾಥನ ಈ ಗುಣ ಆತನ ನಿಜವಾದ ವ್ಯ್ಕಕ್ತಿತ್ವ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಯಾದರೂ ತನ್ನ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಚಿಕ್ಕಿಯ ಅಳಲಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಪುರದ ಸಮಾಜದ ಅಳಲನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಹೊರತರಲು ಜಗನ್ನಾಥನಂಥವರು ಬರಬೇಕು. ಆದರೆ ಆ ಕಾರ್ಯ ಪಟ್ಟಭದ್ರಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯುಂಟು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅವರು ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಅಡೆ ತಡೆಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತದಂತ ಬೃಹತ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಬೇರುಬಿಟ್ಟಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಶೋಷಣೆಯನ್ನು ಇಂಥ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ತೊಡೆದುಹಾಕಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಸಮಾಜ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಕೆಲಸ ಪುನರಾವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಭಾರತಿಪುರದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದೇನೊ!

anantha mukhada murthy (Dr. U.R. Ananthamurthy - The multifaceted Icon)

The book ‘anantha mukhada murthy’ is yet another fruit of Dr. Nag Aithal’s passion towards Kannada literature. The book was released in Bangalore on Dec 21 2009, which is also URA’s 77^th birthday. Later on Feb 3^rd 2010, it was re-released at mELige, Dr. Ananthamurthy's birthplace. At this function, the `pustaka parichaya' or the formal introduction of the book was made. Here is a write up of my experience, being part of this project. You will find my Kannada review of URA’s Bharathipura at the end.

Last year one of my elderly well-wishers Dr. Naga Aithal contacted me and told me that he was planning to bring out a book to commemorate the 77th birthday of the famous Kannada Literary giant Dr. U. R. Ananthamurthy (URA). He asked me if I wanted to write a review of one of URA’s novels. Since I had not reviewed URA's books before, I was a bit hesitant. However, I did not want to loose this great opportunity to discover if I had any ability in critically evaluating the work of a writer whose name is frequently mentioned as the next Nobel winner from India. Along with this, the power of Mr. Aithal's suggestion is such that I could not gather myself to say no to him.

At this point, I should tell you some things about Mr. Aithal who now lives in Southern California, in retirement, after serving as a scientist in the field of Bio-Chemistry in various universities across US. He is in his late 60s and by his own assessment, has lost complete vision in one of his eyes. In addition, the other eye only has about 25 to 30% of vision remaining. I have seen him use a huge magnifying glass to read printed text with his one eye. Now a normal human being would have been fully justified in not exerting himself with any activity that strains the eye. However, Mr. Aithal is fully active in his literary pursuits. He has founded a publishing establishment called `Sahityanjali.' Through Sahityanjali and in cooperation with Abhinava Publishers of Bangalore he has so far published seven books and intends publishing four more this year.

This noble task involves constant reading of the current and past works in literature, writing about literature, scouting for prospective writers to contribute articles to the books, evaluating their articles, helping them in improving the quality of their articles. Apart from one needs to take care of the logistics of getting the books printed, having it released in a book release function and making sure the book reaches the authors who contributed articles to the work. Mr. Aithal and his team have had tremendous success in achieving their objectives. Their passion and love for literature is worth emulating.

Therefore, you will now understand what I mean when I tell you that the power of Mr. Aithal’s suggestion is such that I could not gather myself to say no to someone who is working against such odds. Well I am happy I said yes. Even though I have no illusions about the quality of my review, I am happy I did it.

Mr. Aithal himself reflects on his passion thus. “The job I am doing now gives enormous satisfaction to me. Besides it keeps my retired life engaged without which I would probably go 'bananas.' So there is a selfish motive in selecting my work.”

Strangely enough, MS Word flags the word Abinava's as a typo and guess what is the suggested alternative – ‘bananas’. Try it for yourself. But let me not digress.

Coming back to the subject at hand, the book was released in Bangalore on Dec 21st 2009 which is also URA’s 77^th birthday. Later on Feb 3^rd 2010 it was re-released at mELige, URA's birthplace. At this function the `pustaka parichaya' or the formal introduction of the book was made.

I was pleasantly surprised when Mr. N. Ravikumar of Abhinava Publishers in Bangalore kindly had two copies delivered to my home in California.

Please click here to read my article from the book ‘ananta mukhada murthy". It is a review of URA's novel Bharatipura. Thanks to Mr. Aithal for giving me permission to put it in my blog. For my non-Kannadiga friends, I am sorry I do not have the review in Kannada. But please check on the web if the novel is available in English. It is great story of an idealist youth Jagannatha who returns to India from England to rebel against the social injustice such a approachability and casteism.